نمی دانم بگویم خوشبختانه یا متاُسفانه، قضاوت را به شما می سپارم…
مسئله ای که ذهن گروهی را در جامعه امروزی درگیر خود کرده مارک و مارک پوشیدن است،البته این گروه خود را مارک باز معرفی می کنند و ما هم برای خوش آمد ذائقه آن ها با این نام می خوانیمشان، البته این لحن حاکی از آن نیست که ما از مارک بدمان می آید و مارک نمی پوشیم، نه، من هم گاهی اوقات مارک می پوشم و فقط خود را مقید به آن نکرده ام،در واقع می توان گفت هرچه پیش آمد خوش آمد…
مارک پوشیدن خوب است،منتهی معمولاَ آن پول زیاد فراهم نیست و برای رفع نیاز به جنس های معمولی اکتفا می کنیم. ولی گروهی که همان مارک بازان پروژه من هستند،خود را مقید کرده اند که جز اُرجینال نپوشند.
اکثراً قشر ثروتمند جامعه مارک پوشان را تشکیل می دهند ولی گاهی اوقات گروهی با اینکه وضعیت مالی معمولی دارند خود را به سختی به این گروه سنجاق کرده اند و دچار درگیری های ذهنی بسیاری هم می شوند،صحبت ما این است که اگر وضع شما اجازه می دهد به راحتی از مارک استفاده کنید،خوب کسی مانع شما نمی شود،البته کسی مانع عده ای هم که نمیتوانند نمی شود ولی آن ها خود را اذیت می کنند…
حال صحبت من با شماست، شما که خود را به سختی در گروه مارک بازان قرار داده ای، اگر این نام از روی شما برداشته شود چه می شود؟ آیا از شخصیت شما کم می شود که انقدر به این موضوع اصرار می ورزید؟ خیر، نه تنها کم نمی شود بلکه بیشتر هم می شود،زیرا آن قسمت از ذهن هم که درگیر مارک بوده آزاد شده و برای پرورش روح که وظیفه همهُ ما در این دنیاست تلاش می کند، منکر این نشوید که ذهنتان در گیر مارک نشده زیرا شما با کسی روبرو شده اید که خود نیز روزی گوشه ذهنش را مارک پوشیدن مغشوش کرده بود و حالا که دیگر اثری از آن در شخصیت من نیست ذهن نیز سراغش را نمی گیرد.
من با جراُت می گویم که آزادانه تر می اندیشم،آزادانه تر زندگی می کنم و آزادانه تر آرزو می کنم و این با ارزش ترین هدیه من به خودم است که راحت و آزادانه پرواز کنم.
شاید گفتن این موضوع برای شما هم احساس آفرین با شد، اینکه من همین الان که در حال نوشتن متن پروژه هستم می خواهم پرواز کنم به سوی معبود که منشاُ تمام مارک های ابدیست.
اگر مارک ظاهری روی شخصیتت را پوشانده و مانع پرواز پرنده خیالت شده آن را به دور انداز این حس را با من تجربه کن.
به امید روزی که مارک شخصیت روی احساس ما را نپوشاند و این حس منفرد زود گذر مانع تجربه احساس های ابدی نشود که هم شیرین تر است و هم شاخه هایی دارد که با پرش از این به آن می توان بالا رفت و روزی هم به آخرین شاخه خواهیم رسید و این بالا و بالا ترین هدف است برای همه ما…
